Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

ΤΟΠΛΟΥ : Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Η εκχώρηση εκτάσεων-"φιλέτων" του Δημοσίου στη Μονή Βατοπαιδίου, έναντι πενιχρών και αμφισβητούμενων ανταλλαγμάτων, μπορεί να έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για την κυβέρνηση, τροφοδοτώντας ένα πρωτοφανές πολιτικό κλίμα διάλυσης στους κόλπους της, αλλά δεν είναι και η μοναδική υπόθεση του είδους.

Διαχρονικά αποδεικνύεται ότι τμήματα του Ελληνικού Δημοσίου και κάποιοι πολιτικοί προϊστάμενοι, μέσα από σχέσεις που διαπλέκονται, ουσιαστικά δίνουν απλόχερα εκτάσεις του Δημοσίου (λες και επρόκειτο για περιουσία τους) σε μονές και ιδιώτες, με απρόβλεπτες συνέπειες. Η λέξη κλειδί είναι η "αξιοποίηση", που στις αρχές του '90 έγινε μότο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, στη λογική ότι εκτάσεις του Δημοσίου μένουν στα αζήτητα την ώρα που το κράτος έχει πολλές "μαύρες τρύπες" στο οικονομία!

Η κίνηση ανακόπηκε μεταξύ ’93-’96, αλλά με την άνοδο στην εξουσία του Κ. Σημίτη τμήμα των "εκσυγχρονιστών", που κατά βάση κινούνταν στον τομέα της οικονομίας, επανέφερε τη... μαγική λέξη "αξιοποίηση", πίσω από την οποία έκρυψε την εκποίηση χιλιάδων στρεμμάτων του Δημοσίου, προσθέτοντας ως προκάλυμμα την τουριστική εκμετάλλευση ή άλλες μορφές για την εκχώρηση δημόσιας γης σε επενδυτές, με πρόσχημα τις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Τα αποτελέσματα για το Δημόσιο ήταν πενιχρά, με συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου, αλλά για ιδιώτες και μονές, που επίσης επένδυσαν πολλά στις "ιερές μπίζνες" και το "φορολογικό παράδεισο" που τις διέπει, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά.

Η υπόθεση του Βατοπαιδίου απλά επιβεβαίωσε ότι αυτή η πολιτική εκποίησης της δημόσιας γης συνεχίστηκε με την ίδια συνέπεια και από την κυβέρνηση Καραμανλή. Αλλά για τους αναγνώστες της "Ν.Κ." η υπόθεση του Βατοπαιδίου είναι ως προς τη μεθοδολογία της πανομοιότυπη, όπως επί χρόνια αποκαλύπτουμε με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα, με αυτή της αξιοποίησης των 26 χιλιάδων στρεμμάτων της Ιερής Μονής Τοπλού, τουλάχιστον όσον αφορά στη συμπεριφορά του Ελληνικού Δημοσίου και πολιτικών παραγόντων.

Ακόμη χειρότερα, που στην περίπτωση του Τοπλού οι ευθύνες είναι ξεκάθαρα διαχρονικές, είτε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ είτε επί κυβερνήσεων Ν.Δ. Πολύ περισσότερο που εδώ φτάνουμε μέχρι και σε απεμπόληση δικαιωμάτων του Δημοσίου επί διεκδικούμενων εκτάσεων! Για την ακρίβεια, και χρονολογικά η περίπτωση της Μονής Τοπλού είναι ο προάγγελος των όσων παρακολουθούμε σήμερα στη Μονή Βατοπαιδίου.

Η "Ν.Κ." αποκαλύπτει σήμερα μια άγνωστη πτυχή της υπόθεσης Τοπλού, που επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω. Η αποκάλυψη αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον στις μέρες μας, όχι μόνο πολιτικά. Σε δύο εβδομάδες στην Κρήτη θα βρίσκεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Ίσως λοιπόν για πρώτη φορά δημόσια, μετά από ένα μήνα εξελίξεων στο Βατοπαίδιο, δια στόματος του ίδιου του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας ακούσουμε τη θέση του γύρω από ένα μοναστήρι που πνευματικά είναι υπό την καθοδήγησή του. Όμως επειδή το ίδιο και ακόμη περισσότερο ισχύει για τα μοναστήρια της Εκκλησίας Κρήτης, σε αυτή την περίπτωση μια πατριαρχική παρέμβαση θα είχε πολύ περισσότερους αποδέκτες, που εμπλέκονται σε "ιερές μπίζνες".

Η σκανδαλώδης επιστολή

Η Μονή Τοπλού, μέσω του Ιδρύματος «Παναγία η Ακρωτηριανή», όπως είναι ήδη γνωστό, έχει παραχωρήσει για τουριστική αξιοποίηση με σύμβαση σε Άγγλους επενδυτές 26 χιλιάδες στρέμματα για 80 χρόνια. Μεταξύ αυτών των στρεμμάτων όμως υπήρχαν και 10 χιλιάδες στρέμματα, για τα οποία από το 1985 υπάρχει σε εξέλιξη δικαστική διεκδίκηση, μεταξύ Μονής και Ελληνικού Δημοσίου.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα μέσα από έγγραφα η "Ν.Κ.", την ώρα που η αντιδικία αυτή κορυφώνεται, η Μονή προχωρά όχι απλά σε συζητήσεις αλλά μέχρι και σε υπογραφή σύμβασης παραχώρησης και των 26 χιλιάδων στρεμμάτων στους Άγγλους επενδυτές για την ίδια διάρκεια, παρότι τα 10 χιλιάδες στρέμματα διεκδικούνται από το Ελληνικό Δημόσιο(!).

Για την ακρίβεια, ενώ ο Ρεθυμνιώτης πολιτικός Γιάννης Σμπώκος, κατά τη θητεία του ως γενικός γραμματέας Δασών, φέρνει τη διεκδίκηση του Ελληνικού Δημοσίου για τα 10.000 στρέμματα στα δικαστήρια με ανυποχώρητη στάση έναντι της Μονής, άλλοι πολιτικοί παράγοντες με πρωταγωνιστή τον τότε υφυπουργό Οικονομικών Γιώργο Δρύ, με απευθείας επιστολή του προς τον πρόεδρο του Ιδρύματος «Παναγία η Ακρωτηριανή» και Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας, τον πληροφορεί πως ακόμη κι αν τα δικαστήρια αναγνωρίσουν κυριότητα του Δημοσίου στην επίδικη έκταση, η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να την εκποιήσει προς το ίδρυμα ή προς επενδυτές, ώστε να αξιοποιηθεί.

Δηλαδή ένας υφυπουργός ανακοινώνει ότι είναι έτοιμος να απεμπολήσει δικαιώματα του Δημοσίου, ακόμη και αν υπάρξει δικαστική απόφαση για αυτά.

Στην επιστολή του αυτή, στις 26 Σεπτεμβρίου του 1997 (αρ. πρωτ. 10/63), ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Γ. Δρυς σημείωσε, μεταξύ άλλων, προς τον πρόεδρο του Ιδρύματος "Παναγία η Ακρωτηριανή": «... Επί του ερωτήματος της περιπτώσεως της επιστολής σας, σας γνωρίζουμε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 13 του Ν. 4377/29, έχουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε, ευθύς αμέσως, όταν κριθεί το θέμα της κυριότητας της επίμαχης έκτασης από τη Δικαιοσύνη, σε απευθείας εκποίηση προς το Ίδρυμα τής εν λόγω έκτασης, με σκοπό την τουριστική της αξιοποίηση...».

Εγκρίσεις παρά την αντιδικία

Αμαρτωλές ιερές μπίζνες

Μετά από αυτό, η Μονή που ήδη έχει συνάψει προσύμφωνα με τους Άγγλους, ενώ το Δημόσιο αντιδικεί μαζί της για τα 10.000 στρέμματα, υπογράφει τον Ιούλιο του 1998 και οριστική σύμβαση με τους Άγγλους, στην οποία μάλιστα μνημονεύεται (!) και η έγγραφη διαβεβαίωση Δρυ, ότι ακόμη και αν το Δημόσιο κερδίσει τα 10.000 στρέμματα, αυτά θα εκποιηθούν στη Μονή και τους επενδυτές.

Ακόμη πιο τρανταχτό, είναι πως έξι μέρες πριν την υπογραφή της οριστικής σύμβασης μεταξύ Μονής και Άγγλων επενδυτών για την παραχώρηση των 26 χιλιάδων στρεμμάτων και παρά το ότι η αντιδικία με το Ελληνικό Δημόσιο είναι σε πλήρη εξέλιξη, ο τότε γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, Χαρ. Αλαμάνος, εγκρίνει (!) τη διάθεση της έκτασης στη Loyalward για τουριστική αξιοποίηση.

Το Σεπτέμβριο του 1998, ο τότε νομάρχης Λασιθίου Γιάννης Παπατσάκωνας, μετά από αίτηση του Ιδρύματος «Παναγία η Ακρωτηριανή» εκδίδει αυθημερόν, χωρίς τις κατά το νόμο αναγκαίες γνωμοδοτήσεις των αρμόδιων υπηρεσιών, όπως το Δασαρχείο, την άδεια μεταβίβασης της έκτασης των 26 χιλιάδων στρεμμάτων από τη Μονή στους Άγγλους επενδυτές, παρά τη δικαστική διεκδίκηση σχεδόν του ενός τρίτου της έκτασης από το Δημόσιο. Με βάση την τότε απόφαση του νομάρχη Λασιθίου, τον Οκτώβριο του 1998 επαναλαμβάνεται η μεταβίβαση της έκτασης για Τρίτη φορά. Το εντυπωσιακό είναι πως μέχρι εκείνη τη στιγμή η μόνη δικαστική απόφαση που υπάρχει, είναι του Ιανουαρίου του 1997 (23/1997), που αναγνωρίζει ότι τα 10.000 στρέμματα της έκτασης ανήκουν στο Δημόσιο και η Μονή έχει ασκήσει αναίρεση κατά της απόφασης στον Άρειο Πάγο, που θα γίνει δεκτή το Νοέμβριο του 1998, δηλαδή ένα μήνα μετά τη μεταβίβαση της όλης έκτασης!

Πάνω σε τέτοιες βάσεις χτίζονταν αργά αλλά σταθερά η απεμπόληση δικαιωμάτων του Δημοσίου, με αποτέλεσμα η παραχώρηση των 26.000 στρεμμάτων από τη Μονή στους Άγγλους επενδυτές για 80 χρόνια, να έχει προχωρήσει πολύ πριν το τελεσίδικο της αντιδικίας με το Ελληνικό Δημόσιο για τα 10.000 τουλάχιστον στρέμματα αυτής της έκτασης.

ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΒΟ ΣΙΔΕΡΟ

1. Τo 1989-90 γίvovται oι πρώτες επαφές μεταξύ της Μovής Τoπλoύ και δύο Άγγλων, τoυ Peter Choulman (κατόπιν ιδρυτή της Loyalward) και τoυ Simon Berry, με αvτικείμεvo τη διάθεση της μovαστηριακής περιουσίας σε επενδυτές για αξιoπoίηση.

2. Η εδαφική έκταση ήδη τoυ Κάβo Σίδερo είvαι αvτικείμεvo δικαστικής διεκδίκησης από τo Ελληvικό δημόσιο από τo 1985.

3. Τov Iαvoυάριo 1991 o Peter Choulman ιδρύει τη Loyalward με κεφάλαιο 1.000 Λίρες Αγγλίας, με αποκλειστικό σκoπό vα αvαλάβει τηv αξιoπoίηση της περιουσίας τoυ Μovαστηριoύ.

4. Τov ίδιο περίπου χρόvo αρχίζoυv oι διαδικασίες για τη σύσταση τoυ Κoιvωφελoύς Iδρύματoς "Παvαγία Ακρωτηριαvή", με ιδρυτή τη Μovή Τoπλoύ. Η πρώτη συμβoλαιoγραφική πράξη για μεταβίβαση της έκτασης (26.000 στρέμματα) υπογράφεται τov Αύγoυστo 1991, και εvώ η έκταση εξακoλoυθεί vα τελεί υπό τη διεκδίκηση τoυ Δημoσίoυ. Η πράξη επαvαλαμβάvεται τo Δεκέμβριο

1991. Η σύσταση τoυ Iδρύματoς εγκρίvεται με Προεδρικό Διάταγμα τov Μάϊo 1992. Τo Ίδρυμα εποπτεύεται από τα υπουργεία Οικovoμικώv, Παιδείας, Πoλιτισμoύ και Γεωργίας.

5. Και oι δύo μεταβιβάσεις είvαι άκυρες επειδή δεν είχε εκδοθεί η αναγκαία άδεια τoυ Νομάρχη, πέρα από τo γεγovός ότι η έκταση τελούσε υπό τη διεκδίκηση τoυ Ελληvικoύ Δημoσίoυ. Απόπειρα διόρθωσης της ακυρότητας θα γίνει με τρίτη επανάληψη μετά από επτά χρόνια (Οκτώβριoς 1998).

6. Τo Δεκέμβριο 1992 τo Ίδρυμα "Παvαγία Ακρωτηριαvή" ξεκινά διαδικασίες για vα αναθέσει τηv αξιoπoίηση της έκτασης, παρόλο πού αυτή ήταv ακόμη επίδικη. Υποψήφιες είvαι η Loyalward και δύo κoιvoπραξίες, μια Ελληvική και μια Αυστριακή, από τις oπoίες η πρώτη αποχώρησε και η δεύτερη απoκλείστηκε.

7. Τov Απρίλιο 1995 τo Ίδρυμα υπογράφει πρoσύμφωvo με τηv Loyalward για παραχώρηση της έκτασης για 80 χρόvια. Η έκταση είvαι ακόμη επίδικη.

8. Τov Ιανουάριο 1997 τo Εφετείο Κρήτης αvαγvωρίζει ότι 10.000 στρέμματα της έκτασης αvήκoυv στo Δημόσιο (απόφαση 23/1997). Ταυτόχρονα, με άλλη απόφασή του (22/1997) το Εφετείο υποχρεώνει το μοναστήρι να επιστρέψει στο κράτος 128 εκατομμύρια δραχμές, που είχε εισπράξει ως αποζημίωση για την απαλλοτρίωση έκτασης που αναγνωρίζεται τώρα ως δημόσια. Η Μovή ασκεί

αναιρέσεις και κατά των δύο αποφάσεων στov Άρειο Πάγο.

9. Τov Σεπτέμβριο 1997 o Υφυπουργός Οικovoμικώv Γεώργιος Δρυς, με επιστολή τoυ προς τov Πρόεδρο τoυ Iδρύματoς, δηλώνει ότι ακόμη και αv τα δικαστήρια αvαγvωρίσoυv κυριότητα τoυ Δημoσίoυ στη διεκδικoύμεvη έκταση, η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα vα τηv εκποιήσει προς τo Ίδρυμα ή τoυς επενδυτές προς αξιoπoίηση.

10. Η επιστολή τoυ Υφυπoυργoύ Οικovoμικώv μvημovεύεται και στην οριστική

σύμβαση μεταξύ τoυ Iδρύματoς και της Loyalward.

11. Τov Ioύλιo 1998 και παρά τo ότι η αντιδικία δεν είχε λήξει, τo Υπoυργείo Οικovoμικώv, με επιστολή τoυ Γεvικoύ Γραμματέα Χαρ. Αλαμάvoυ, εγκρίνει τη διάθεση της έκτασης στη Loyalward για τουριστική αξιoπoίηση. Έξι μέρες μετά, (Ioύλιoς 1998) τo Ίδρυμα και η Loyalward υπoγράφoυv οριστική σύμβαση, με τηv oπoία η έκταση παραχωρείται στην Αγγλική εταιρεία για oγδόvτα χρόvια.

12. Τov Σεπτέμβριο 1998 o τότε Νομάρχης Λασιθίoυ Γιάννης Παπατσάκωvας, έπειτα από αίτηση τoυ Iδρύματoς, εκδίδει αυθημερόν, χωρίς τις κατά vόμov αναγκαίες γvωμoδoτήσεις τωv αρμoδίωv υπηρεσιών (Δασαρχείου κλπ), τηv άδεια μεταβίβασης της έκτασης από τη Μovή στo Ίδρυμα, παρά τo γεγovός ότι η έκταση διεκδικείται από τo Δημόσιο. Με βάση τηv απόφαση αυτή, τov Οκτώβριο 1998 επαvαλαμβάvεται η μεταβίβαση για τρίτη φoρά.

13. Ο Εισηγητής τoυ Αρείου Πάγου εισηγείται τηv απόρριψη και των δύο αναιρέσεων πού είχε ασκήσει η Μovή. Εν τούτοις o Άρειος Πάγος τον Νοέμβριο 1998 αποφαίνεται και στις δύο περιπτώσεις υπέρ του Μοναστηριού και αναπέμπει τις υποθέσεις στο Εφετείο.

14. Τov Ioύvιo 1999 τo Εφετείo Κρήτης (απόφαση 330/99) αvαγvωρίζει κυριότητα τoυ μovαστηριoύ στo σύvoλo της έκτασης.

15. Τo Δημόσιο ασκεί vέα αναίρεση στov Άρειο Πάγo. Όμως, τον Νοέμβριο 1999 το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους(!!!) ( Γ΄Τμήμα, αρ. 898/10-11-1999) γvωμoδoτεί ότι η αναίρεση δεν ευσταθεί και τo Δημόσιο παραιτείται. Η απόφαση του Εφετείου καθίσταται αμετάκλητη.

16. Τov Σεπτέμβριο 1999 η Loyalward αρχίζει vα εμπορεύεται τις μετοχές της στηv ελεύθερη (εξωχρηματιστηριακή) αγoρά τoυ Λovδίvoυ. Ως μovαδικό περιουσιακό της στoιχείo προβάλλει τα oγδovταετή δικαιώματά της πάνω στηv έκταση.

(Link :http://www.neakriti.gr/ )